Waar is de tijd?

Toen mijn ventje een paar weken geleden op zolder ging voor het kerstgerief kwam hij een doos tegen met allemaal oude spullen uit mijn jeugd. Foto’s maar ook oude schoolschriften en schoolagenda’s. Kaften met stickers van Blondie op. In het middelbaar deed ik een spreekbeurt over haar weet ik nog. Geladen met een stapel posters en een cassettespeler stond ik dan vooraan in de klas te stoefen over mijn idool. Ook vond ik nog een schrift met “I love David Cassidy” in geschreven. Ken je hem nog? The Partridge Family was toen een veel bekeken programma op televisie. Haaaaaa, mooie jongen toch. Die mag gerust eens komen kuisen. Veel heb ik niet meer van vroeger. Die paar boeken, wat foto’s, een knuffel en een tafeltje. Mijn moeder is niet nostalgisch van aard en gooit alles snel weg.

Vandaar begon ik terug te denken aan mijn jeugdkamer en aan de posters die er jaren 70 aan de muren hingen. Muren die waren behangen met een bont papiertje met oranje en groene krullen en bloemen en versierd met Blondie, David Cassidy, Rod Stewart, The Rubettes, Mud, The Bay City Rollers,… Ik kan me ook nog een poster herinneren met een gebarsten borstbeeld van Beethoven met koptelefoon op met daaronder de slagzin “Trop is teveel”. Als ik die nu ergens zou tegenkomen kreeg die gegarandeerd een plaatsje in huis. Waar is de tijd…kleine Nana is groot geworden.

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.