We gaan even terug in de tijd. Een jaar of twee… 29 november 2023. Na het ontbijt beslissen we om te gaan wandelen in Orgon. We wandelden er al eerder, beneden dan, tot aan het meer. Prachtige site ook trouwens. Deze keer een uitgestippelde wandeling met een folder die er te bekomen is op de dienst toerisme naar de Notre Dame de Beauregard, een kapel die je vanaf de N7 en de autostrade bovenop de berg ziet schitteren. Niet altijd even simpel om de weg te vinden met zo’n “uitgestippeld” parcours weten we uit ervaring maar we wagen het erop. We missen hier de wandelknooppunten enorm.
We starten aan het gemeentehuis en zo naar het bos en een kapel die niet heel veel voorstelt. Na het eerste stuk bos lopen we even verkeerd omdat de blauwe “pijl” niet te vinden is. We keren op onze stappen terug om correct aan te sluiten en dat lukt gelukkig. De weg gaat omhoog. Klimmen dus deze keer, ai, maar het blijkt wel de moeite. Eens boven hebben we een uitzicht om U tegen te zeggen. De steengroeve achter de fabriek – wisten we trouwens niet dat die er was – is ongelooflijk knap om zien. Terug het bos in en afdalen om dan terug te stijgen naar de mooie kapel Notre Dame de Beauregard.
Prachtige zichten onderweg. Als ik de smalle baan zie waar je met de auto naar boven kan weet ik weer ten volle waarom we ooit zeiden dat we die niet meer gingen doen. De weg is er amper 1 auto breed. Rots aan de ene kant, afgrond met een houten leuning aan de andere. Ik kan me nog herinneren hoeveel schrik ik toen had… stel dat er nu een auto van de andere kant komt, wat dan!? Dat is toen gelukkig niet gebeurd maar de weg hebben we met de auto nooit meer gedaan. Het is sindsdien dus de eerste keer dat weer tot aan de kapel geraken. Te voet deze keer, dat was een veel beter idee. Dacht ik.
We gaan de kapel even in. Zeer sober interieur. Een mooi schilderij van moeder en kind trekt mijn aandacht door het mooie lichtspel dat de zon in samenwerking met een glasraam weergeeft op het doek. Terug buiten gaan we nog ietsje hoger tot bij de oriëntatietafel waar je een schitterend zicht hebt om de wijde omgeving.
Voor de weg naar beneden moeten we de gele band volgen. Moeilijker dus, met veel keien en een pak steiler. Had ik dat geweten! Naar boven had je ook trappen maar lage. Die naar beneden zijn soms bijna een halve meter hoog. Hoe mijn lijf dit gaat volhouden weet ik niet, dacht ik meteen toen ik de eerste trappen zag maar hij doet het. Net voldoende tot beneden. Puur op adrenaline en wilskracht. Manlief moet me dikwijls begeleiden en zo lukt het ons om af te dalen tot aan de ruine van het kasteel dat boven het dorp uittorent. Le chateau du Duc de Guise. Denk dat zelfs de inwoners van Orgon er niks van afweten. De site is nochtans mooi.
Terug in het dorp valt het me de schoonheid van sommige straten en huizen op. Authentiek. Knap. Als je langs de N7 door het dorp rijdt zou je deze schoonheid nooit verwachten omdat het daar nogal grijs en aftands lijkt te zijn.
En toch… Nooit meer, denk ik als ik beneden ben. Ik verga van de pijn en kan me bijna niet meer bewegen eens ik gezeten heb en de auto weer uitstap. Maar ja kijk, zo zit ik nu eenmaal in elkaar, altijd maar denken dat ik meer aankan dan in werkelijkheid. Bekopen moet ik het daarom helaas. Dit was écht een heel grote inschattingsfout. Toch denk ik met een grote glimlach terug op deze wandeling en wil deze ook zeker aanraden. Maak niet de fout die ik deed en doe hem alleen als je goed te been bent.
Bij deze… Orgon, een aanrader!
