Superhond…

Normaal gezien hangt de leiband van de hond aan een mooie haak naast de voordeur. Hij kent dat heel goed en als je zegt “Je gaat mee hé?” dan loopt hij naar die haak en gaat daar zitten wachten. Nu is die haak een tijdje geleden van de muur gevallen en wegens gebrek aan tijd (?) hangt die nog niet terug op zijn plaats. De leiband ligt dus voorlopig in een schuif in de keuken. Ik roep de hond en doe zijn leiband aan. Hij loopt naar de gang en hij voelt al snel dat er iets niet klopt. Hij draait zich om en kijkt vervolgens naar mij en terug naar zijn leiband die grotendeels op de grond ligt. Onze hond kent al veel trukjes en commando’s: lig, zit, blijf, rollebol, high five, wacht, voet, zoek, spring, draai kus, poot, nee, af, …. Ook het commando “dank u” kent hij al voor andere dingen (zoals wanneer hij zijn bal moet afgeven of iets dat hij gepikt heeft) en dus steek ik ook nu mijn hand uit en zeg “leiband, dank u”, in de hoop dat hij ze aan mij geeft. En wat een slimme hond heb ik (natuurlijk). Hij begrijpt me direct want hij kijkt nog eens naar de lus van de les (Antwerps voor leiband) op de grond en naar mijn hand en legt ze er zomaar in. Weeral een nieuw trukje geleeerd. In een vingerknip. Als dat geen superhond is!!

Eigenlijk wil ik die haak nu niet meer aan de muur. Dit is véél plezanter. In de namiddag ben ik er nochtans kwaad op geweest. Ik had bezoek van een vriendin en we hadden al een poos zitten sjauwelen aan de keukentafel met een tas koffie en een versgebakken wafel. Of twee. Of drie, kan ook. Na een tijd veranderde het onderwerp van gesprek van bouw-en verbouwingsplannen naar planten en we gingen de tuin in. Zij schoof haar stoel niet goed onder de tafel met als resultaat dat, eens vrouwtje uit het zicht, de hond al snel zijn kans schoon zag om vanaf de stoel op de tafel te geraken en de overgebleven wafels naar binnen werkte. Te laat gezien en dus alles op. We hebben hem voor de rest van de namiddag niet meer gehoord want met een rond gegeten buikje viel hij snel in slaap. Tja, een hond is net als een kind: soms lief en braaf en soms een grote deugniet. En eigenlijk hebben we dat maar al te graag. Niet soms?

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.