Watje…

De kogel is door de kerk. Onze dochter gaat met vriend in “Chakamakka” wonen. Een uur van huis maar wel achter de hoek van zijn ouders. (En neen, ik ben daar niet jaloers op.) De ideale grond die ze voor hen vonden lag klaarblijkelijk toch nog te ver van hun huis want een tien minuten ver. Nu hebben ze dus een grond gevonden 2 minuten ver en vlak achter de hoek dus pas echt ideaal. We zijn dit weekend even gaan kijken. Als dat volgens hun normen de ideale grond is dan kunnen ze beter in onze tuin komen wonen, die is even groot. We lieten onze dochter zelf kiezen en nu hebben we er eigenlijk toch een beetje spijt van. Ze houdt natuurlijk van haar vriend en zou hem eender waar volgen. Daar kan je als ouder toch niet tussenkomen. Zij moet zich goed voelen op haar nieuwe stek, waar dat ook is. Oorspronkelijk waren ze overeengekomen om in het midden tussen ons en zijn ouders iets te zoeken. Zij werkt in onze gemeente en ze kan er enkel met de wagen geraken en voor hem was het belangrijk dat er een station in de buurt van hun nieuwe woning zou zijn omdat hij met de trein gaat werken. Ze heeft nu al spijt dat ze toch maar akkoord is gegaan met een grond in de streek van haar toekomstige schoonouders. Wat toen dichtbij was is nu bijna-naast en ook bijna een uur van haar werk.Dat had ze toch liever niet, dat wisten ze. Van vrienden, collega’s e.d. krijgt ze ook negatieve reacties en dat is natuurlijk niet leuk, dus proberen we haar een beetje op te beuren en de positieve kanten van de zaak te zien.
Vorige donderdag vertelt ze me dat ze zaterdag samen naar een bouwfirma gaan voor info. Ze kijkt er naar uit om met haar vriend al een eerste keer te kunnen smaken van samen plannen en kiezen. Vrijdagmorgen blijkt dat zijn ouders echt wel willen (lees zullen) meegaan.

Vrijdagmiddag zit ik dus met haar achter een tas koffie en moet met lede ogen toezien dat haar enthousiasme taant. Ik kan beter gewoon een jaar weggaan en terugkomen als het huis er staat, zegt ze. Ze vreest nu al dat ze niets in de pap te brokken zal hebben met haar schoonouders die over hun schouders meekijken (en mee willen beslissen). Erg vind ik dat, je kinderen zoiets aandoen. Je wil ze natuurlijk behoeden voor foute keuzes maar ze moeten toch op eigen benen leren staan. Advies geven, ja! Moeien en keuzes afdwingen, neen!

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.