Opzij opzij opzij…

Maak plaats, maak plaats, maak plaats… want vandaag mogen dochter en kleinstezoon naar huis. Straks worden ze beiden nog onderzocht en weten we eindelijk wat de dokters over ‘t ventje zijn trage polsslag weten te zeggen. Net zoals ik haar voorhield zou het allemaal beter gaan als hij minder last had van de bevalling en de pijn aan zijn hoofdje en kijk… eten doet hij ondertussen als de beste en dochter is er dan ook al een pak geruster in geworden. “Ja mama, je had gelijk”, ik hoor het haar graag zeggen.

We hebben ongelofelijke haast… want in plaats van hier een postje te zitten maken had ik eigenlijk al lang in de supermarkt moeten staan. Straks moet er nog wat gestreken worden, gekookt voor zoon en zijn gezin die komen eten, moet de tondeuze boven gehaald worden voor ‘mijn mannen’ hun haar, moet er nog gewerkt worden aan het ‘homemade’ kado (daarover later meer) dat we willen afgeven op het trouwfeest van een nichtje. Een feest waar we al lang naar uitkijken. Schoondochter is toevallig de beste vriendin van ons nichtje en nu ook haar getuige. Onze kleinzoon en kleindochter zijn bruidskindjes. Benieuwd hoe die het gaan doen. We zijn vooral curieus ook hoe lang ons ‘Duracelleke’ van een kleindochter haar kleedje proper zal houden. Dat ze de show zal stelen weten nu al, vraag is alleen hoe. Wordt vervolgd…

Rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan… mijn lijf neemt me alle commotie van de laatste week niet in dankbaarheid af en beloonde me al met een paar van zijn mindere kanten. Lupus en zware emoties, nee, ‘t gaat niet samen weet ik al langer uit ondervinding. ‘t Zal toch nog effe moeten volhouden.

We kunnen nu niet langer, we kunnen nu niet langer blijven staan… maar ik wil wel nog even deze foto meegeven van een vriendin die begin van de maand trouwde.

DSCN9684.JPG

De kleinkindjes mochten toen mee naar de kerk en de receptie, zo’n beetje als generale repetitie hé. Bij de eerste muzieknoot vroeg kleindochter zich hardop af of de mensen zouden gaan dansen en stond ze zelf lustig te wiegen op de muziek. Tussen de liedjes door zong ze vrolijk haar eigen top tien. Haar bloemetjes moesten het door de bijbehorende gebaren ontgelden want tegen het einde van de kerkdienst leefden die nog maar net. Onze vriendin die eruitzag als een prinses dacht dat zij als enige het middelpunt van belangstelling was maar wij wisten beter…

DSCN9696rond.JPG

Sorry maar we kunnen nu niet blijven, we kunnen nu niet langer blijven staan, ‘k moet rennen, springen, vliegen,… ‘k moet echt voortmaken nu.

(Schuine tekst uit Opzij, opzij, opzij van Herman van Veen)

Reacties gesloten.