5 seconds of summer (2)

Een vervolg op het stukje dat ik een tijd terug schreef. Toen vroeg Moon zich af hoe het verder zou gaan. Dat inspireerde me om er een vervolgverhaal van te maken. Op dit moment heb ik wel een idee over hoe het eventueel zou kunnen aflopen, maar ik dacht dat hulp van de lezer inroepen misschien wel een extra dimensie zou geven aan het geheel. Er een onverwachte draai aan kan geven en dat lijkt me extra spannend om te doen. Eindigen moet het verhaal volgende keer nog niet. Hoeveel episodes er dan wel zullen volgen hangt af van óf en hoe lang jullie zin hebben om me te helpen. Lees en bedenk nadien een woord – meerdere mag ook – die je graag verwerkt ziet in het vervolg. 

Mijn frisse pint blonk in de zon. In de dikke witte schuimkraag plofte de ene na de andere luchtbel. Ik zette de pint aan mijn lippen en dronk dorstig het halve glas leeg. Met een voldane zucht zakte ik achterover op mijn stoel. Er was veel volk op de been. Vooral aan de overkant van de straat waar op een klein pleintje een muziekgroep speelde. Mijn broer had me hierover een tijd geleden getipt. ‘Moet je écht eens langs,’ had hij gezegd.

De klanken drongen door tot in de omliggende straten, toverden de stad om in een concertzaal met een prachtige blauwe hemel als plafond. De bandleden, het waren er drie, speelden musette. Typisch Franse noten die me deden hunkeren naar een volgend verblijf in de Provence. Ik dronk mijn bier op en besloot de straat over te steken. Me volledig te laten onderdompelen in de nonchalante sfeer die er heerste op het plein.

Toen zag ik haar. De vrouw die mijn broer zo had betoverd – ik schatte ze een jaar of 70 – zweefde op blote voeten tussen de bomen. Ze danste met haar armen wijd open. Haar lange witte haren vlogen in vloeiende bewegingen langs en boven haar hoofd. De zon en de schaduw speelden een prachtig spel met haar ongewone verschijning. Vrijheid en blijheid in haar ogen. Ja, ze kon de opmerking van haar broer beamen. De dame gaf me een warm gevoel van verbondenheid, alleen wist ik niet meteen waarom.

Toen de band een pauze inlaste en ze op zoek ging naar een plaats om even uit te rusten, kwam ze naast me zitten. ‘Bonjour mademoiselle, parlez-vous Français?’ vroeg ze. Ja hoor, dat kon ik wel een beetje. ‘Ik voelde dat je me in de gaten hield,’ ging ze verder. ‘Met interesse hoor, daar niet van,’ zei ze er snel achter. Ze glimlachte breed. Ik grijnsde betrapt terug. ‘Het doet deugd dat iemand mijn gevoel oppikt. Dat is de reden waarom ik zo graag in de straten dans. Ik laat me volkomen gaan. Ben op dat moment helemaal van deze wereld maar voelen doe ik dan des te meer. En ik voelde jou. Een speciale soort van verbondenheid. Ken ik je misschien ergens van?’ Ik moest daar niet eens over nadenken. Hoe zou ik een bejaarde Franstalige dame kunnen kennen begot!? Mijn antwoord kwam dan ook snel. ‘Non, pas du tout.’

De acccordeonist gaf een sein. ‘Ik ga nog even verder dansen,’ zei de dame niet onverwacht. ‘Dans je mee?’ Die laatste vraag kwam aan. Mijn benen werden op slag rubber, mijn hart klopte zwaar in mijn keel. Dansen, zomaar op straat, met al die vreemde ogen op mij gericht? Dat zou ik nooit durven. Willen wel. Ze knipoogde naar me, stak een arm in de lucht als teken voor de band om de eerste klanken los te laten op de menigte. Plots keerde ze op haar stappen terug. ‘Je m’appelle Madeleine. Enchantée.’ Nog voor ik mijn naam kon zeggen was ze alweer aan het dansen.

Wordt vervolgd…

Trefwoorden als leidraad voor episode 3, die zou ik dus graag van jullie krijgen. Alvast bedankt!

Deze ook lezen?

One thought on “5 seconds of summer (2)

  1. T de wit

    mei 2, 2016 at 7:33pm

    Grappig idee. Hier mijn woord : achteruitkijkspiegel.

    • Auteur

      Nana

      mei 3, 2016 at 7:08am

      😀 Dank je!

  2. Marthy

    mei 1, 2016 at 10:22pm

    Leuk, hier komen mijn woorden: herinneringen, verleden.

    • Auteur

      Nana

      mei 2, 2016 at 7:02am

      Dank je Marty! Ze zullen erin voorkomen.

  3. Moon

    april 30, 2016 at 6:56pm

    Huh, ik had hier toch een complete reactie achter gelaten… iets van dat ik het zo leuk vind dat ik voor deze inspiratie gezorgd heb. En dat het nu al verassend is, omdat ik in het eerste deel dacht aan een jonge man en jonge vrouw, maar de vrouw blijkt al 70 te zijn en de ik-persoon is een zij, de zus van de man in het eerste deel. En ik had ook een paar trefwoorden, ik hoop dat ik ze nog weet: lessen, restaurant, angst, koffer, vader. Geloof ik? Nou ja, mocht de eerste reactie alsnog hier naar voren komen, dan gooi je deze maar weer weg. Ik hoop dat je iets kunt met mijn trefwoorden, ben heel benieuwd!! Succes!!

    • Auteur

      Nana

      mei 1, 2016 at 6:25am

      Sorry Moon geen andere reactie te vinden hier. Misschien vergat je op zenden te drukken. Heb ik ook al voorgehad. Bedankt om actief mee te denken met het verhaal. Je woorden zijn super en ik zal ze zeker in het verhaal verwerken. Merci!

  4. Vlimbouter

    april 30, 2016 at 9:52am

    Ik zag jouw Franse dame in het musée Picasso in Antibes. Videokunst. Ze droeg een lange, witte jurk. Haar dochter kamde haar lange witte haren en stak het op, maakte het weer los, vlocht een lange witte vlecht , maakte het weer los, … Minutenlang …
    Ik ben zeker dat die dochter ook zal opduiken in het vervolg van jouw verhaal. Die 2 waren immers zo close in die video.

    • Auteur

      Nana

      mei 1, 2016 at 6:23am

      Een dochter, oh dit is een leuke insteek. Dank je!

Reacties gesloten.