Mme Toertjes schrijft, life is like a pie (6)…

Het was door José dat ik eraan dacht dat het wel héél lang geleden was dat ik nog een verhaaltje verzon. Ze vroeg op Instagram steekwoorden om een verhaal te starten. Neem een boek en haal daar willekeurig woorden uit of gebruik de titels was de tip die ik haar gaf.  Het begon bij mezelf ook te kriebelen om te schrijven. 10 titels uit mijn blog vormen de basis. Zeg maar, de fundamenten. Ze verliezen hun oorspronkelijke betekenis en geven enkel een houvast bij het sturen van het (fictief) verhaal…
Hij had haar gevraagd om te helpen met opruimen. Hij mocht haar alles vragen. Ze zou hem zelfs volgen naar de andere kant van de wereld. Oh wat droomde ze al lang van een leven met hem. In gedachten had ze al ontelbare keren het ideale ochtendritueel overlopen. Gedachten waarvan ze telkens weer rode oortjes kreeg. Samen wakker worden. Samen, daar begon het mee. Oh ja, zijn warme lijf tegen het hare. Zijn vingers die zachtjes over haar voorhoofd gleden en de lijn van haar haar volgden om dan langs haar hals naar beneden te gaan en…. spread some love baby!  Nee nee, ze had zich voorgenomen om niet te hard van stapel te lopen. Samen opruimen was al een goed begin. Hij stond namelijk nogal op zijn privacy en het feit dat zij haar neus daar mocht insteken was toch een positief teken. Ja, er moest nodig met de grove borstel door zijn rommelkamer gegaan worden. Dat was meteen duidelijk geweest toen ze die morgen de deur ervan had geopend. “Kun je haken?” Met die vraag drong hij haar gedachten binnen. Met die domme vraag. Natuurlijk kon ze haken. Vrouwen van haar generatie hadden dat vroeger op school geleerd. Niet dat ze dat toen zo leuk vond hoor. Nu zou dat heel anders liggen want ze had best een creatief jaar achter de rug. Handwerk, knutselen, naaien,… noem het op en ze had het de afgelopen maanden minstens één keer gedaan. “Hallo, ben je d’er nog!?” Met een schok schudde ze de overpeinzingen uit haar hoofd. “Euhm ja natuurlijk kan ik haken! Waarom?” antwoordde ze. “Oh zou je voor mij dan een paar tassen kunnen haken voor mijn kleine rommel in te bewaren?” vroeg hij een beetje verlegen. “Goh, als ik jou daarmee gelukkig kan maken!” Wat vreemd dat hij gehaakte tasjes wou en niet gewoon dozen of zo gebruikte. “Klein geluk in Vlaanderen” lachte ze nog maar hij was alweer bezig. Vanuit een ooghoek stond ze naar hem te gluren. Oh wat een blok testosteron was die kerel! Ze werd er helemaal week van maar bon, ze was hier niet om te kwijlen om maar om te werken. Ze begon meteen aan de eerste kast die ze tegenkwam. Wat een rommel was dat. Er moesten heel wat tasjes gehaakt worden om hier orde in te scheppen hoor. Onderaan stond een doos gevuld met vanalles en nog wat maar er zaten ook een boel foto’s in zag ze. Zou die zonder vragen onder handen nemen? Ach gewoon doen en ze voegde meteen de daad bij het woord. Ze nam een flinke grabbel in de doos. Punaises, paperclips, kassabonnetjes uit het jaar stillekes, suikertjes die hij hoogstwaarschijnlijk meenam als hij op café een koffie dronk, wat eurocenten, een balpen die niet meer schreef, een zakje aan elkaar gekoekte snoepjes… Toen ze aan de foto’s kwam riep ze hem erbij. Dit alleen doen zou een beetje té curieuzeneuzemosterdpotachtig zijn vond ze zelf. “Oh waar heb je die gevonden!” riep hij blij en hij nam het stapeltje foto’s van haar over. Ze zag dat hij bij het meisje met een ijsje lang bleef kijken. In haar fantasie ontpopte zich al een heel verhaal over hem en het mooie blonde meisje. Hoe ze elkaar leerden kennen, vele jaren geleden, en de mooie liefde die er tussen hen ontstond. Haar verhaal werd onderbroken door de bel. “Dat is onverwachts bezoek en daar ben ik momenteel niet happig op. Dit moest ónze dag worden!” knipoogde hij. Haar hart maakte een klein sprongetje bij deze kleine blijk van intimiteit. Op slag was het meisje met het ijsje vergeten. Ze had weer hoop. Ze stond nu toch zelf aan zijn zij, ook al was het voor één dag. En ja, wie weet…

Life is like a pie… wie het kleine niet eert…

Madame Toertjes, life is like a pie, schrijfoefening

Aanbevolen artikelen

4 Reacties

  1. LEUK!!!! En dat had je snel uit je mouw geschud! Ik ga met jouw woorden aan de slag, maar even geduld want zo snel als jij ben ik waarschijnlijk niet! :-P<br /><br />Dikke pluim schrijfmadam!! 😉

  2. Jij mag dit nog veeeeeel meer doen, en een leuke aanzet om te starten met die blogtitels. Keigoed!

  3. Even weg… tot ik hier in de keuken zelf iets had om naar te gluren 😉

Reacties zijn gesloten.