Over kleine mensjes…

Allez ‘t kan weeral groot worden zeggen de mensen, en ja, niets is minder waar hé. Rustig, stil en braaf (zo’n beetje als haar oma dus haha), dat is zo’n beetje de optelsom van de eerste week op deze wereld van ons klein nieuwelingetje. Maar wat niet is kan nog altijd komen hé. Ongelooflijk hoe anders elk kind, die toch uit dezelfde genen gemaakt zijn, eruit ziet en in elkaar zit. Zal zij een stille zijn zoals haar broer, een buldozertje zoals haar zus, zo slordig als papa of krijgt ze misschien de prachtige zwarte haren van mama? De tijd zal het ons leren. Elk kind is anders maar ze hebben allemaal evenveel plaats in ons hart.

En terwijl we genieten van ons nummertje 3 tellen we met z’n allen alweer verder af naar de volgende geboorte. Goh nummertje 4 al in evenveel jaar, maar het eerste van onze dochter en daardoor toch weer een beetje als een vuurdoop. Ook al heb ik de zwangerschappen van schoondochter van dichtbij mogen meemaken, de beleving van die van onze dochter is nóg intenser. Die buik zien groeien is onwaarschijnlijk leuk en zelfs na het aanwezig zijn bij de 3D-echo of het zelf maken van haar buikfoto’s dringt het nog niet 100% tot me door dat ze binnenkort zelf mama zal zijn. Weet je, ik denk dat ze pas stopt met mijn kleine meisje te zijn als ze bevallen is.

We tellen af. Nog een week of 7 te gaan. Zou mijn metekindje me het extra pleziertje gunnen door een petieterig beetje te vroeg op de wereld te komen… zo ongeveer op mijn verjaardag bijvoorbeeld?

Deze ook lezen?

Reacties gesloten.